Sarreratxo honetan, hitz egin nahi dizuet bi blog eta web orrialde bati buruz, lehenengoa nire ikaskide bateko bloga da eta bigarrena aldizkari bateko web orrialdea.
Lehenengo blogarekin hasiko naiz, bere izena Eskolarako Literatura da, bertan nik lantzen dudan gaia bera aurkituko duzue baina ikuspuntu ezberdin batekin. Ona izaten da, literaturari buruz ikuspuntu anitzak edukitzea, ezin gara gure ideietan bakarrik zentratu. Blog honetan, ikasleentza interesgarriak diren kontakizunak aurkituko dituzue, beste blogekin eta orrialdeekin lotura interesanteak aurkituko dituzue bertan, beti umea eta literatura kontuan hartuz.
Bigarrena, esan moduan, aldizkari baten bloga da, Hik Hasi hain zuzen ere. Jadanik, nire bloga irakurri baldin baduzue konturatuko zinateketen aldizkari honetara lotura asko egiten ditudala.
Benetan, gomendatzen dut aldizkari hau irakurtzea, baina ez dut bakarrik irakasleentzat gomendatzen, hezkuntza komunitate osoari gomendatzen diot web orrialde hau.
Bertan, hezkuntza buruzko artikulo asko eskuragarri dituzue ez bakarrik euskal literatura edo literatura gaiarekin erlazionatuta, eskolan lantzen diren irakasgai guztiei buruz hitz egiten dute.
Gainera, gurasoentzako zuzendutako artikuluak ere aurki daitezke, beraz, web orrialde hau hezkuntza munduaz , hots, gure munduaz hitz egiten digu.
Behin gure txokoa prest dagoenean, ikasleak eremu isil horretan errazago kontzentratuko dira eta irakurmenaz gozatzeko irrikitan egongo dira.
Baina ipuin edo liburu ezberdinak edukitzea lehenengo pausoa litzateke, liburutegia irakurtzeko dira bai baina baita beste hainbat ekintza eraman ditzakegu aurrera.
Besteak beste, liburu aurkezpenak egitea, horretarako literaturaren munduak aukera anitzak ematen digu;
Idazleak eskoletara ekartzea abiapuntu ona litzateke ikasleen interesa literaturarekiko pizteko. Txabi Arnal idazleak, adibidez, aldiro biltzen da ikasleekin liburu aurkezpenak egiteko. Hemen aurkezten dudan argazkian, Txabi Arnal ikus dezakegu "Huracan" liburua aurkezten ikasle talde baten aurrean.
Mota honetako ekintzekin bi aldeak irabazle ateratzen dira, alde batetik, idazleari bere irakurleekin kontaktu zuzenean jartzeko aukera ematen diolako eta bestetik, ikasleak kontakizunaren atzean dauden elementu guztiak ezagutzeko aukera dutelako.
Gainera, ekintza hauek, ikasleei euskal literatura hurbiltzeko bide bihurtu ditzakegu.
Ipuin kontalariak miresten ditut, ipuinak kontatzea, ez baita gauza erraza. Ipuinak edo beste gauzaren bat kontatzen hasten zarenean guztion arreta daukazu baina ez baduzu ondo egiten, akabo! Jendea, haurrak, ikasleak,... aspertzen hasten dira eta arreta guztia galtzen duzu.
Beraz, zerbait kontatu nahi duzunean ahotsa, ahotsaren tonua funtsezkoa da. Kontuan hartzeko beste aspektu bat, kontakizuna da. Irakurketa ondo ateratzeko, aurretik irakurrita edukitzea ezinbestekoa da, horregatik nik hurrengo grabazioan Kirmen Uriberen Bilbao-New York- Bilbao liburua aukeratu dut.
Liburuaren lehenengo kapituluko lehen paragrafoa irakurri dut, zuek esan ondo ala txarto egin dudan!!
Sarrera polita, ezta? Liburua benetan gomendatzen dizuet.
Irakurtzea ez da bakarrik liburu edo ipuin bat hartzea, beste gauza asko ere irakurtzen ditugu. Horietako bat abestiak dira. Kasu askotan, abesti txiki bat istorio harrigarri bat kontatzen digu edo beste batzutan istorio triste bat, baina azken finean kontakizunak dira abestietan agertzen direnak.
Hertzainak taldearen aitormena abestia abiapuntutzat hartuta...
< Euren arteko tira birek dibortzioan
bukatu zuten, eta bakoitzak bere bidea
jarraitu zuen.
Denboraldi batez, elkar ikusi gabe egon
ondoren, egun batean, kasualitatez,
herriko kafetegi batean topo egiten dute.
Felipek eta Josefinak begiradak gurutzatu
zituzten eta bat-batean berrezagutu egin
ziren.
-Kaixo Felipe! - esan zuen Josefinak,
eskuarekin agurtzen zuelarik.
-Kaixo Josefina! Bada denbora elkar ikusi
gabe - esan zuen Felipek, Josefina zegoen
mahaira hurbiltzen zelarik, eta irribarre
gozo bat eskaintzen ziolarik.
Josefinak, bere senarra izandakoaren
irribarre gozoa begiratu eta berak ere
barre egin zuen, alai.
-Jesar naiteke? - galdetu zion Felipek
bere aurrean zegoen aulkia eskuarekin
seinalatuz.
-Bai, noski! - Esan zion Josefinak,
irribarre zabal eta polit batekin.
Ez zekien zergatik, baina urduri samar
sentitzen zen. Haien lehenengo zitan
sentitutako sentimendu bero eta eroak
sentitzen zituen bihotzean zein
sabelean zehar mugitzen.
-Zelan doakizu bizitza? -galdetu zion
Felipek bat-batean begietara so egiten
ziolarik.
-Beno, ba… Beti bezala, egia esateko.
Bulegora, etxera…, gauza bera egunero.
Nahiko aspergarria, beraz, hobeto zuk
zeuk kontatzen badidazu zure bizitza
zelan doakizun?
-Ba, momentu honetan lanez gainezka
gabiltza, baina nahiko ondo daramat
- erantzun zion Felipek.
-Beraz, ikusten dudanez, ez zara asko
aldatu. Betiko moduan lana da zure
bizitzako gauzarik garrantzitsuena,
ezta? - Esan zion Josefinak zuhur
begiratzen ziolarik.
-Ez, laztana, nahiko aldatu naiz.
Baina, azkenaldian gauzak ez
zaizkidanez ondo atera, lanean zentratu
naiz, nire arazoez ahazteko aukera
ematen baitit. - Esan zuen Felipek,
bere ahotsean tristura nabarmentzen
zelarik.
Kafetegian, zerbitzariek ez zeukaten
arnas hartzerik, lokala jendez jota
baitzegoen. Baina gure bi protagonistak
egoera honetatik at zeuden bere
amodiozko burbuilan murgildurik.
Bat-batean, ezagutu zireneko abestia
hasi zen, kafetegia isilpean geratu
balitz bezala, jendearen ahotsak eta
soinuak isilarazten eta desagertzen
zirelarik.
Isilune bat eman zen euren artean…
-Egia esateko, faltan botatzen zaitut,
Josefina - esan zion Felipek, Josefina
serio begiratzen zuelarik. Bere begietan,
berriz elkar egoteko zeukan gogo
izugarria ikusten zen.
- Bai…, nik pentsatzen nuen lanpetuegi
egongo zinela eta horregatik niganako
interesa galduta zenuela - esan zion
Josefinak, eskuak mahai gainean jartzen
zituela.
-Ez, ezin izan zaitut ahaztu, eta
azkenaldi honetan lehen baino gehiago
gogoratu naiz zutaz eta zurekin
bizitutako momentuetaz. - Esan zion
Felipek, begietara begiratzen zuelarik,
eta pixkanaka haren eskua laztantzen
eta bere eskuen artean hartzen zuelarik.
Josefinak haien esku elkartuak
begiratu eta irribarre gozo eta alai
bat bere ezpainetan margotu ondoren,
burua altxatu eta begietara tinko
begiratu zion.
-Nik ere zure falta nabaritu dut. Eta zu
bezala, ezin izan zaitut ahaztu. Baina,
zer egingo dugu? - Galdetu zuen bat-batean.
-Zer egingo dugu?-Errepikatu zuen Felipek.
Ez zuen galdera ulertzen.
-Bai. Ea zer egingo dugun, zuk nire etxera
aldatu edota nik zurera.-Erantzun zion
Josefinak irribarre dibertigarri batekin.
Biak barrezka hasi ziren, elkar eskuak
laztantzen zituztela eta ezpainetan
musu bero bat ematen zutelarik.
/span>
Ipuinak kontatzeko orduan, baliabide digitalak aukera anitzak ematen dizkigute. Aste hauetan zehar, saiatuko naiz hauek plazaratzen.
Gaur,slide sharen aurkitutako power-point batekin hasiko naiz,bertan ipuin bat kontatzen digute era ezberdinean baina azken finean kontakizun bat.
Izenburua: Tximeleta eta bere itzala
Egilea: Miren Ramos
CIXgarren Sonetua
Etzazu erran bihotz-falsu naizela,
gabeak garra zein den agertu arren.
Bularrean duzun gogotik bezela
burutik eztuket alderik eginen.
Maite-etxe dut: urrun banaiz ioan,
ibilten denaz, berriro naiz itzulten;
beta bearrez, ez beta trukatuan,
hitsa garbitzekotz ura dut ekarten.
Neoiz ez uste, nitan regnatu arren,
odol-motak oro dituzten makalak,
ain ezkergez zaitukeela satsutzen,
ezertzat utz eztitzazun on-aalak.
Uniuersu zabal au ezertzat eztut,
zu landaz nire larrosa: artan zaitut.
Egilea: Shakespeare
Euskaratzailea: Gabriel Aresti